این که آدم برای کسب چنین عنوان ارزشمندی فقط یه ساعت مچی از استاندار گیلان بگیره خیلی نامردیه. اونوقت یکی مثل رضا زاده که از نظر آی کیو مقابل من عددی نیست از بس ماشین و خونه گرفته که می تونه هم بنگاه اتومبیل و هم آژانس مسکن راه بندازه. من باید برای معروف شدم بزنم سیم آخر و خودم رو در کامنت های دیگران حراج کنم و این علی دایی نامرد با زدن 104 گل ملی کلی معروف تر و پولدار تر از من باشه. اینکه یه مشت آدم بی استعداد روزنامه های مشهور و معروف تسخیر کنند و یه آدم با استعداد مثل من مجبوره تو چند تا روزنامه در پیت و جوات محلی گیلان - که آدم های توش رو شما تهرونی ها می گید شهرستانی, نمی گید ؟ - کار کنه. اصلا من نمی فهمم چرا یکی مثل امیر حسین رسائل که سود روزنامه نگاریش همونقدره که استاد اسدی فوتبال بلده باید بیاد بشه معاون سردبیر شرق. مگه همین آدمی نبود که تو یه روزنامه محلی گیلان با من همکار بود و مدام دستش می انداختم. نمی انداختم. من دیوار اتاقم پر از تقدیر نامست. دیگه خسته ام کردین همش حرف حرف پس کی عمل. کاشکی من هم پدر زنم عماد باقی بود تا می شدم معروف ترین روزنامه نگار ایرانی قوچانی سردبیر شرق. خدایی این قوچانی فارسی رو درست نمی تونه حرف بزنه انوقت من حروم شده به 8 تا زبون زنده و مرده دنیا غیر گیلکی مسلطم. لااقل همین قوانلو قاجار هم نشدم تا دو خط از تیتر روزنامه های معروف دنیا بنویسم و بشم ستون نویس ثابت یکی از بهترین صفحات شرق. منی که لوموند و گاردین و واشنگتن پست برای مصاحبه و چاپ مقالاتم سر و دست می شکونند. ایکاش دیوار اتاقم پنجره داشت و این ماهواره های جاسوسی خارجی می اومدن لب پنجره و منو می دزدیدند. لااقل تو خارج مزد نویسنده و روزنامه نگار از عمله بیشتره.
من پیرو مکتب حق گرفتنیست هستم. می خواهم حقم را بگیرم. از رضا زاده از دایی از شمس الواعظین از قوچانی از همه. برای همین اسپم می فرستم تا برای 7000000000 بار به همه بگویم من کوروش ضیابری هستم, جوانترین روزنامه نگار جهان. دوست دارم بیوگرافی کاملا متواضعانه ام رو تو کامنت های دیگران کپی پست کنم تا به همه بفهمانم تازه اینایی که خوندین یک قطره از دنیای فضایل و کمالاته منه. فعلا تو کف بقیه اش باشید. من کاملا متوجه ام که کامنت های هر وبلاگ باید در مورد موضوع هر پست باشد و ما حق نداریم با اسپم های خود آنها را آلوده کنیم ولی من اسپمم را می فرستم چون می دانم مغز همه شما سنگ است و میخ آهنی نرود بر آن. من قصه ام پر غصه است ولی دوست دارم دیگران را هم شریک غصه ام کنم اصلا هم برایم مهم نیست آنها شاید علاقه نداشته باشند با من شریک شوند. هر اسپم من تیری است بر قلب کسانی که به ناحق صندلی روزنامه نگاری مرا اشغال کرده اند. می خیلی با استعدادم. ایکاش می گذاشتند هم بجای دایی گل بزنم هم بجای رضازده وزنه بزنم و هم بجای ساعی لگد پرت کنم. تازه شم بعد قهرمان شدن جایزه هاشونم قبول نمی کردم تا به بگم که من آخر کلاس گذاشتنم. اسپم برای من شده مثل دروغ. همون فعل قبیحه ای که همه شما 70 میلیون ایرانی با وجودی که می دونید بده اما هر روز تکرارش می کنید و اصلا بدون دروغ نفس هم نمی تونید بکشید. حالا من می خوام یه مدت با اسپم نفس بکشم.
من دوست دارم چند شبه تمام اعتبار و وجه ام رو نابود کنم. اینقدر اسپم و نامه اینور و اونور می فرستم تا دیگه کسی نمونه که از شنیدن اسم من تنش کهیر نزنه. من حروم شدم. تموم استعداد های ژورنالیستی و برنامه نویسی انه من دود شد رفت. کسی منو جدی نگرفت. از بس بهم جا سویچی دادن که دیگه آمپرم اونقدر رفت بالا تا ترکید. بس برای اینجا. من خیلی کار دارم. وبلاگ های فارسی که تموم شد باید برم وبلاگ انگیسی و ایتالیایی و آلمانی رو اسپمی کنم و بهشون بگم که این روزنامه نگاران ایرونی خیلی بی معرفت و بی استعداد هستند. امیدوارم عمرم کفاف بده تا اسپم های کامل شود و خدای نکرده کسی بی اسپم من از دنیا نرود.
روزنامه نگاران شهر زنند ادعا به همه که
خیلی بارشون است از ژورنالیستی
ولی آهای ای ملتی که هنوز اسپم من به دستتان نرسیده
بدانید که همه حق مرا خورده اند و من حرام شده
کوروش ضیابری -– 6244646647 نفر مونده تا تکمیل سلسسه اسپم جهان
من فکر نمی کنم روزی باشد که در رسانه ها و وبلاگ ها مطالبی درباره 
جی میل قابلیت وارد کردن فرمت های پیشرفته 
یکی از امکانات جالب در سیستم بلاگر "ارسال از طریق ایمیل" است. اگر به پایین نوشته من نگاه کنید و قبل از براکت مربوط به نظرات می توانید لینک آنرا ببنید. در صورتیکه روی این لینک کلیک کنید صفحه ای باز می شود و شما می توانید لینک این نوشته من را به آدرس ایمیلی دلخواهی پست کنید (با وارد ایمیل خود و ایمیل کسی که می خواهید لینک این نوشته برای او ارسال شود, لینک نوشته بطور خودکار برایش فرستاده می شود. در قسمت 
ساعت 12.5 با دوستم تو آریا شهر قرار داشتیم. اونجا خبری از مینی بوس های استادیوم نبود. با تاکسی رفتیم آزادی. مینی بوی های استادیوم چند تایی بودند. جو مینی بوس پر از خز و خزه بود. ساعت 1 رسیدیم ورزشگاه درب شرقی. جمعیت زیادی اومده بودند. تو مسیر تا باجه های بلیط فروشی پر از ساندویچ فروش و پرچم فروش بود. البته فکر کنم از سال های قبل کمتر بودند. بلیط فروشی طبقه اول تموم شده بود و فقط طبقه دوم راه می دادند اون هم مجانی. دو سه برای ما رو گشتند تا رسیدیم به سربالایی طبقه دوم. تو ورزشگاه هم پر مامور بود. انگار به ازای هر نفر یک مامور. خیلی ها از بالا بر می گشتند پایین. اصلا فکر نمی کردم الان بالا پر شده باشه. اما منظره عجیبی بود. یک جای خالی هم پیدا نمی شد. تازه دو سه سری هم مردم وایستاده بودند. اولش می خواستیم برگردیم. اما یه راه پله خالی پیدا کردیم و سریع خودمون اونجا جا کردیم. ساعت 1.15 دیگه رو پله ها هم جای نشتستن نبود. روی دیوار های بالای طبقه دوم و حتی دکل های نور افکن هم مردم نشسته بودن. اونا هی می شستن بعد نیرو انتظامی می ریختنشون پایین و بعد دوباره می رفتن بالا. جمعیت هی فریاد می زد ولش کن ولش کن. بعد از چند باری تعداد مامورا زیاد شد و دیگه کسی جرات نششتن رو دیوار ها و بالا رفتن از دکل ها رو نداشت. تشویق ها از ساعت 2 شروع شده بود. با موج مکزیکی. هر چند دقیقه یکبار هم سر حا و نشستن چند نفری دعواشون می شد و یک کم فحش رد و بدل می شد. تو یکی از دعوا ها دماغ یکی شکسته شد. ساعت 3 خبرنگار ها و عکاس های با کلاس ژاپنی اومدند. تماشاچی های ایرانی ها حسابی خجالتشون دادند. سه ردیف از صندلی های طبقه اول رو داده بودند به ژاپنی ها. تا آخر بازی هم کاملا پر نشد. اون ها هم با تماشاگران ایرانی موقع موج بلند می شدند. ما روبروی جایگاه نشسته بودیم و اصلا چهره ژاپنی ها رو نمی تونستیم ببنیم. دور و بر ما هم فرهنگ از تماشاچی ها کیلو کیلو می ریخت و کلا برو بکس اراذل و اوباش بودند. ظاهرا یه سری شون از اسلامشهر بودند یه سری هم از میدون راه آهن. هر چی گشتیم ونک به بالا توشون نبود. شما هم نگردید نیست. ساعت 4.15 اسکوربورد روشن شد. تصویر بازکنان ایرانی و ژاپنی رو نشون می داد. موقع نشون دادن عکس ژاپنی ها حسابی هو شون می کردیم. راستی ژاپنی ها همین کا رو با ما می کنند ؟ نکته بامزه اسکوربورد این بود که هر چند دقیقه یکبار که فیلمش تموم می شد تصویر مدیا پلیر ظاهر می شد و یکی می رفت تو هارد کامپیوتر استادیوم می گشت و یک فیلم انتخاب می کرد. آیا تموم ورزشگاه های دنیا هم تصویر دسکتاپ و مدیا پلیر رو نشون تماشاگران می دهند ؟ حوصله دیگه حسابی سر رفته. هر چند دقیقه یکبار موج جدیدی بوجود می آد. می گفتن یکی از شیر های آب بالا ترکیده بود و ردیف بغلی ما خیس شده بود و بنده خدا مجبور بودند وایستند. چند نفری هم مدام داد می زنند "آقا بشین دیگه". ساعت 5 بازیکنان دو تیم می آیند برای تمرین. زندی و کریمی بیشتر از همه تشویق می شوند. چهره ناکاتا حسابی بین ژاپنی ها معلومه. تماشاچی های ایرانی هم اسمی غیر از ناکاتا بلد نیستند مدام مادر و خواهرش شرمنده می کنند. لباس و پرچم های تبلیغاتی ها رو چند نفری برای طبقه اولی ها پرت می کنند و مردم یورش می برند برای تصاحبشون. راتی کی قرار ما با کلاس شیم و مثل آدم در ورودی ها پرچم ها رو بهشون بدند تا مثل گوسفند نریزن روی سر و کول همدیگه. حاجیلو گزارشگر تلویزیون هم هر چند دقیقه یکبار گزارش می فرسته. چند باری هم میاد پیش تماشاچی ها و حسابی دلقک بازی در می آره. نزدیک های ساعت 6 بازیکنان می رند تو رختکن.ذخیره های ژاپن هنوز موندند و دارن تمرین می کنند. نزدیک های 6 بچه های دو تیم و داور ها میان تو زمین. قرآن و سرود ملی دو کشور خونده میشه و تماشاچی ها هم حسابی سکوت رو رعایت می کنند. ایکاش یه ذره از نظر ادب شبیه ژاپنی ها می شدیم. تماشاچی های ژاپن هم بعد از خونده شدن سرود ملی شون یک پارچه بزرگ رو بالا می گیرند که پرچم آلمان هم روش حک شده و انگار منظروشون جام جهانی 2006. خدا به آرزو نرسونشون. بازی شروع میشه. ترکیب مثل بازی با بحرینه ولی هجومی تر. وحید متمایل تر به دایی بازی می کنه. 10 دقیقه اول زیاد دلچسب نیست و ژاپن بیشتر حمله می کنه. بچه ها کم کم بهتر میشن و چه می کنه این فریدون زندی. خیلی سطح بالا بازی می کنه و حسابی تشویق می کنه. خدا نکنه دایی یه سوتی بده. اونوقت ملت قدر نشناس حسابی از خچالت کاپیتان در می آیند. سانتر مهدی و چه گلی می زنه وحید. برانکو جون مادرت دفاعی نکن تیم. دایی یه کاشته خوب می زنه به کوری چشم های دشمنانش. دقیقه 40 اتفاقی نادر می افته. نوید کیا ناآمده بجای دایی وارد میشه. فریدون می ره یک خط جلوتر و وحید هم نوک. کریمی خوب بازی نمی کنه. یحیی و رحمان هم بدون اشتباهند. نیمه دوم بازی متعادله. یک تعویض وحشتناک. علوی به جای بهترین بازیکن بازی یعنی زندی. هنوز یک دقیقه نشده که گول می خوریم. ولی ایول به تماشاچی ها. دوباره شروع می کنند به تشویق و موج.برهانی بیار دیگه. انتظار خیلی طول نمی کشه و وحید گل دوم رو می زنه. عجب گلی. استادیوم منفجر میشه. 15 دقیقه مونده. خدا کنه برانکو اینبار یک کم شجاعت داشته باشه و تعویض احمقانه ای نکنه. نیکی به جای کریمی. تعویض خوبی بود. جمعیت کم کم دارن میرن بیرون. من هم تو شلوغی جمعیت دوستمو گم کردم. دقیقه 87 دیگه یه جورایی از بین جمعیت فرار می کنم. مدام دعا می کنم گول نخوریم.هیچ اتوبوسی برای آزادی نیست. ای خاک بر سر مقامات سازماندهی که نمی تونند مثل آدمیزاد اتوبوس ها رو ردیف کنند. کلی پیاده می ریم. از یه جایی (اتوبان تهران – کرج) از پله ها می رم پایین. با یه مینی بوس سریع به سمت آزادی. از بوق های ماشین ها و خوشحالی مردم میشه فهمید. بازی رو بردیم. ساعت 10 هم میر سم خونه. فقط خوب شد بردیم و گرنه هیچوقت خورم رو برای رفتن به استادیوم نمی بخشیدم. امیدوارم کره رو هم بزنیم و دیگه صعود و حتمی کنیم.
بر طبق گزارش سایت 
این هم از لوگوی گوگل برای نوروز. پریروز با جعفر دیل (سخنگوی تیم پروژه فارسی سازی گوگل) در مجتمع پایتخت ملاقاتی داشتیم و در این مورد کلی صحبت کردیم و اون هم احتمال می داد که ایمیل ها و بویژه پیگیری های شخصی او موثر باشه. در ضمن می گفت از بین 28 لوگوی که برای گوگل فرستاده شده بود و اون ها مناسب برای لوگوی نوروزی تشخیص داده بودند, 3 تاش از ایران ارسال شده بوده و 25 تاش از تاجیکستان. راستی نقش جعفر و تیم فارسی سازی گوگل در قرار گیری این لوگو خیلی مهمه . شاید خیلی مهمتر از ایمیل های ما. امیدوارم که باعث سو تفاهم نشده باشه. در انباره بعدا بیشتر توضیح می دم. البته لوگوی در صفحه فارسی قرار گرفته و نه اصلی.